Το 1890, όταν η τεχνολογία του ήχου βρισκόταν ακόμη στα πρώτα της βήματα, ο Τόμας Έντισον επιχείρησε κάτι που σήμερα μοιάζει σχεδόν απίστευτο: να βάλει έναν μικροσκοπικό φωνογράφο μέσα σε μια παιδική κούκλα.
Η Edison Phonograph Doll κυκλοφόρησε στην αγορά ως ένα από τα πρώτα παιχνίδια που μπορούσαν να «μιλήσουν». Στο εσωτερικό της υπήρχε ένας μικρός μηχανισμός αναπαραγωγής ήχου, ο οποίος μπορούσε να ακούγεται μέσα από το στήθος της κούκλας. Η ιδέα ήταν εντυπωσιακή για την εποχή — η υλοποίησή της, όμως, αποδείχθηκε πολύ πιο δύσκολη.
Κάθε ηχογράφηση γινόταν χειροκίνητα. Νεαρές εργαζόμενες στο εργοστάσιο του Έντισον έπρεπε να σκύβουν πάνω από ένα χωνί και να απαγγέλλουν ξανά και ξανά παιδικά τραγουδάκια και ποιηματάκια. Οι φωνές τους χαράζονταν απευθείας στους μικροσκοπικούς κυλίνδρους του φωνογράφου.
Το αποτέλεσμα δεν ήταν ακριβώς… παιδικό. Οι ηχογραφήσεις ακούγονταν παραμορφωμένες και, σύμφωνα με τις περιγραφές της εποχής, η φωνή της κούκλας μπορούσε να είναι μάλλον απόκοσμη. Επιπλέον, ο εύθραυστος μηχανισμός έκανε το παιχνίδι ακριβό και δύσχρηστο.
Η εμπορική του ζωή ήταν εξαιρετικά σύντομη: οι κούκλες παρέμειναν στην αγορά για περίπου έξι εβδομάδες.
Παρά την αποτυχία τους, ορισμένοι από τους κυλίνδρους των ηχογραφήσεων επέζησαν. Για περισσότερο από έναν αιώνα, όμως, η αναπαραγωγή τους θεωρούνταν επικίνδυνη, καθώς η χρήση βελόνας μπορούσε να καταστρέψει τις πολύτιμες επιφάνειές τους.
Η λύση ήρθε από τη σύγχρονη τεχνολογία. Επιστήμονες κατάφεραν να «διαβάσουν» τις μικροσκοπικές αυλακώσεις των κυλίνδρων χρησιμοποιώντας φως, χωρίς να αγγίξουν το εύθραυστο υλικό. Έτσι, μια φωνή που είχε καταγραφεί το 1890 μπορούσε ξανά να ακουστεί.
Και κάπως έτσι, περισσότερο από έναν αιώνα αργότερα, η παράξενη κούκλα του Τόμας Έντισον… μιλά ξανά.
