Ζούμε σε μια εποχή όπου είμαστε συνδεδεμένοι με όλους, αλλά και ταυτόχρονα βαθιά αποσυνδεδεμένοι με τον εαυτό μας, με το συναίσθημά μας. Και κάπως έτσι, δημιουργήσαμε μια σύγχυση και αρχίσαμε να μπερδεύουμε την αγάπη με την παρόρμηση, την εγγύτητα με τη διαθεσιμότητα και τη σχέση με την πρόσβαση.
Η αγάπη, ωστόσο, δεν υπήρξε ποτέ τεχνικό ζήτημα, θέμα σήματος ή θέμα δικτύου. Άλλωστε, η καλύτερη σύνδεση είναι αυτή που δεν χρειάζεται Wi-Fi, δεν επιβεβαιώνεται με ειδοποιήσεις και δεν εξαρτάται από το αν «διαβάστηκε» τελικά εκείνο το πολυπόθητο μήνυμα.
Πριν όμως συνδεθείς με τον οποιοδήποτε, υπάρχει μια πιο δύσκολη, σχεδόν ξεχασμένη διαδικασία: να παραμείνεις συνδεδεμένος με τον εαυτό σου. Γιατί, αναμφισβήτητα, η καλύτερη σύνδεση ξεκινά από εσένα, από τη στιγμή που δεν τρέχεις να γεμίσεις το κενό σου, που δεν φοβάσαι τη σιωπή σου, που δεν ψάχνεις απεγνωσμένα κάτι να σε αποσπάσει, που μπορείς να αντέξεις τον εαυτό σου.
Μάθαμε να φεύγουμε γρήγορα. Να αλλάζουμε εύκολα. Να εγκαταλείπουμε πριν καν χρειαστεί να μείνουμε. Το ονομάσαμε ghosting για να μη χρειαστεί να το πούμε φόβο. Φόβο της εγγύτητας, φόβο της διάρκειας, φόβο του τέλους. Όμως, η καλύτερη σύνδεση δεν έχει buffering και ghosting. Δεν εξαφανίζεται όταν βαραίνει. Δεν χρειάζεται επανεκκίνηση για να συνεχίσει. Δεν υπόσχεται διαρκή ευτυχία, αλλά μια σταθερότητα μέσα στην αβεβαιότητα.
|
|
|
